غزل عاشقانه · غزل شمارهٔ ۴۶۱

غزل شمارهٔ ۴۶۱

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیده خود ایا منازل سلمی فاین سلماک

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای انا اصطبرت قتیلا و قاتلی شاکی

که را رسد که کند عیب دامن پاکت که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز و هات شمسة کرم مطیب زاکی

دع التکاسل تغنم فقد جری مثل که زاد راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من بی شمایلت آری اری مآثر محیای من محیاک

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند که همچو صنع خدایی ورای ادراکی