حکمت و تأمل · غزل شمارهٔ ۳۸۳
غزل شمارهٔ ۳۸۳
چندان که گفتم غم با طبیبان درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل که هر دم در دست بادیست گو شرم بادش از عندلیبان
یا رب امان ده تا بازبیند چشم محبان روی حبیبان
درج محبت بر مهر خود نیست یا رب مبادا کام رقیبان
ای منعم آخر بر خوان جودت تا چند باشیم از بی نصیبان
حافظ نگشتی شیدای گیتی گر میشنیدی پند ادیبان
معنی فارسی
ناامیدی و یاس را از خود دور کنید. در کاری که انجام داده اید اشتباهاتی مرتکب شده اید بهتر است به آن بیشتر فکر کنید تا نقاط ضعف خود را پیدا کنید.