غزل عاشقانه · غزل شمارهٔ ۳۵۰

غزل شمارهٔ ۳۵۰

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم بهار توبه شکن می‌رسد چه چاره کنم؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید که می خورند حریفان و من نظاره کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم

به دور لاله دماغ مرا علاج کنید گر از میانه بزم طرب کناره کنم

ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت حواله سر دشمن به سنگ خاره کنم

گدای میکده‌ام، لیک وقت مستی بین که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

مرا که نیست ره و رسم لقمه پرهیزی چرا ملامت رند شرابخواره کنم

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی ز سنبل و سمنش، ساز طوق و یاره کنم

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ به بانگ بربط و نی، رازش آشکاره کنم