حکمت و تأمل · غزل شمارهٔ ۳۰۶

غزل شمارهٔ ۳۰۶

اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول رسد به دولت وصل تو کار من به اصول

قرار برده ز من آن دو نرگس رعنا فراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول

چو بر در تو من بینوای بی زر و زور به هیچ باب ندارم ره خروج و دخول

کجا روم چه کنم چاره از کجا جویم؟ که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول

من شکسته بدحال زندگی یابم در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقتول

خرابتر ز دل من غم تو جای نیافت که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول

دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول

چه جرم کرده‌ام؟ ای جان و دل، به حضرت تو که طاعت من بیدل نمی‌شود مقبول

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول