غزل عاشقانه · غزل شمارهٔ ۲۶۹

غزل شمارهٔ ۲۶۹

دلا رفیق سفر، بخت نیکخواهت بس نسیم روضه شیراز، پیک راهت بس

دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه دل حریم درگه پیر مغان، پناهت بس

به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌ نوش که این قدر ز جهان، کسب مال و جاهت بس

زیادتی مطلب، کار بر خود آسان کن صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

هوای مسکن مالوف و عهد یار قدیم ز رهروان سفرکرده، عذرخواهت بس

به منت دگران خو مکن که در دو جهان رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس