غزل عاشقانه · غزل شمارهٔ ۱۸

غزل شمارهٔ ۱۸

ساقیا آمدن عید، مبارک بادت وان مواعید که کردی، مرواد از یادت

در شگفتم که در این مدت ایام فراق برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت

برسان بندگی دختر رز، گو به درآی که دم و همت ما کرد ز بند آزادت

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست جای غم باد، مر آن دل، که نخواهد شادت

شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد طالع نامور و دولت مادرزادت

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت