غزل عاشقانه · غزل شمارهٔ ۱۱۳

غزل شمارهٔ ۱۱۳

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد که تاب من به جهان، طره فلانی داد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا درش ببست و کلیدش به دل ستانی داد

شکسته وار به درگاهت آمدم، که طبیب به مومیایی لطف توام، نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش که دست دادش و یاری ناتوانی داد

برو معالجه خود کن ای نصیحتگو شراب و شاهد شیرین، که را زیانی داد؟

گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت دریغ، حافظ مسکین من، چه جانی داد